“Honey, I’m now in NAIA. Boarding for my connecting flight in one hour.”
Nakurat si Sharon sa tawag ni Horst. Wala dayon siya makatubag. Daw natuk-an.
“Honey, are you there?”
“Sori Horst, abi nakog sa sunod bulan pa ka moanhi,” ni Sharon pa sa sinultihang Iningles.”
“I want to surprise you. Is there a problem?”
“No, no, Horst. Welcome to the Philippines.”
“Thanks, Honey. I’m booked at Marco Polo. Meet me there at 6.”
Gitan-aw ni Sharon ang oras diha sa iyang android phone. Upat ka oras sa dili pa alas sayis sa gabii. Martes karong adlawa. Sababo ang tig-ulian sa iyang bana nga nagtrabaho sa usa ka kompaniyang tig-apod-apod og agrochemicals didto sa Dakbayan sa Cagayan de Oro. Siyam ka oras biyaheon sa Rural Transit subay sa sementadong Sayre Highway.
Natarantar si Sharon. Unsay iyang buhaton? Iyang tawgan si Lanie. Magpatabang siya sa iyang suod nga higala. Balong buhi si Lanie kay bulag sa iyang banang sundalo. Kaedad ni Sharon nga lapas nas kuwarenta anyos.
“Hello? Uy, Day Sharon, unsay ato?“
“Moabot si Horst.”
“Ha! Gitinuod gyod diay sa German nga makigkigta nimo. Kanus-a?”
“Tua na siyas Manila. Magkita mis Marco Polo unyang alas sayis.”
“Eksayted ka?”
“Ayaw gani kog bugalbugali. Tabangi hinuon ko. Kuyogi ko unya. Paabot ko diris balay.”
Managsilingan si Sharon ug Lanie. Ang ilang kasarangang panimalay nahimutang dapit sa Bankerohan River sa Matina.
“Three is a crowd. Pero, ubanan ta ka, Day.”
Katsat ni Sharon si Horst sa internet. Kapin na sa usa tuig. Nagkaila sila sa “hi5”. Aron sa pagbuntog sa kalaay nakighigala si Sharon pinaagi sa social network. Wala siyay tinguha nga mahinagbo sa lawas ang iyang katsat busa taga laing nasod ang iyang gipili. Duna siyay higalang Koreano, Amerikano ug German. Ubay-ubay ang iyang nakatsat apan sa kadugayan si Horst na lang ang iyang gibilin. Magulang si Horst kaniya og 20 ka tuig. May igong kinitaan, buotan ug manggihatagon. Sa sinugdan didto siya sa internetan nakigtsat sa German. Wala madugay diha na sa balay sila mag-chat ug video call pinaagi sa Skype kay gipadad-an man siyag laptap ni Horst nga mao say nagsustento sa binulan sa bayranan sa broadband internet connection. Nakagusto ang lalaki kaniya ug iya kining gipahinuntan. Hangtod nga honey na ang ilang tawag sa usag usa. Andam si Horst nga mogasto sa annulment sa kasal ni Sharon aron mahingpit ang iyang kagawasan. Separated ang gibutang ni Sharon sa iyang “hi5” profile ug divorced ang kang Horst. Sama kaniya, mahimong namakak ang lalaki sa iyang marital status. Dili kini problema ni Sharon. Wa siyay tinguha sa mas lawon nga relasyon gawas diha sa kawanangan sa internet.
Nasayod ang iyang bana nga may mga higala siyang dayo. Ug di malilong ang ilang panagsuod ni Horst. Di sad matago ang mga regalo ni Horst sa iyang birthday, sa Valentine’s Day, sa miaging Pasko. Kay asa ba siya mamunit og mga relo, kamera, bag ug pahumot? Mga dayo pa gyod ang gama. Gani sa kadugayan dili na man mobalibad ang iyang bana kon iyang dalitan sa tsokolate gikan sa Germany. Dili sad malilong nga magpadal-an og kuwarta si Horst tungod sa mga butang nga iyang napalit nga sobra sa kinitaan sa iyang bana. Way trabaho si Sharon. Maayo gani kay praktikal ug matugtanon ang iyang bana. Tingali tungod kay daghan sad kinig pagkulang kaniya. Dili man sad siya makigtsat kong naa ang iyang bana. Usa ra ang hangyo ni Sitoy: diha ug kutob ra sa internet ang iyang pakighigala sa German. Kawhaan na ka tuig silang minyo. Wala silay anak busa nag-inusara lang si Sharon sa balay.
“Day Sharon.”
Napakgang ang handuraw ni Sharon sa sangpit didto sa gawas. Dali siyang mipaingon sa sala ug gibuksan ang pultahan.
“Reporting for duty, Day. Pagpahumot na.”
“Ayaw gani pagyagayaga, Day Lanie. Hadlok baya ko makigkita kang Horst.”
“Horst. Kabayo man ang imong kadeyt, di man German shepherd,” pasiaw ni Lanie. “Bitaw, uban man kos inyong dinner.”
“Wa ko mahadlok sa dinner. Apan hadlok ko mouban niya sa iyang kuwarto. Uyab baya mi.”
“Hadlok ka nga paninglan sa iyang nagasto nimo? Ha-ha-ha!”
“Uy, Lanie, partner in crime baya ka. Ikaw ang nag-aghat nako nga makig-friends sa internet.”
“Suwerte mo, Day. Sa kadaghan sa akong katsat wa pa gyoy gimino ug mipakita kanako.”
“Hadlok baya kos akong bana.”
“My mouth is sealed.”
“Basta, ayaw kog biyae.“
Nagtaksi ang duha paingon sa Marco Polo Hotel.
Sanag ang panagway ni Horst sa pagkakita kang Sharon apan mikisdom og makadiyot ang nawong sa pagkamatikod nga may kauban siya.
“Horst, my best friend, Lanie.”
“ I’m Horst. Glad to meet you.”
Dakong tawo si Horst ug maskulado gihapon bisag edaran na.
“Please sit down,” agda sa lalaki nga mipalingkod kang Sharon sa silya tapad sa iyaha. Lingin ang talad-kan-anan. Milingkod si Lanie atbang sa duruha.
Gipalibot ni Sharon ang iyang panan-aw sa haluag kan-anan sa hotel. Pipila pa lang ang mga tawong nangaon o nagpaabot sa ilang order. Gidapion ni Horst ang iyang palad sa kamot ni Sharon nga daw nagkapyot-kapyot-palaban sa pulang mantel ngilit sa lamesa.
“Anything wrong, Honey?”
“Nothing, nothing,” tubag ni Sharon. “Just headache.”
Gawas sa mugbong mga pangutana ug tubag, hilom ang tulo nga nagkombera sa steam pork, crab fuyong, fried chicken ug birds nest soup. Gitapos nila ang panihapon sa hinam-is nga Almond jelly ug fruit cocktail.
“Shall we go to my room, please. Have some drink and loosen a bit,” agda ni Horst nga sa hunahuna ni Sharon naglibog sa presensiya ni Lanie.
Ang maluhong guest room ni Horst didto sa ikaupat nga andana. May lounge couch ug LCD TV. Gisulirapan ni Sharon si Lanie dihang makahuloganong gipunting niini ang simod sa halapad nga kama.
“Brandy or wine?”
“Wine,” nagkadungan nga tubag sa duha ka babaye.
“OK.”
May duha sa kopa diha sa gamayng lamesa. Gitagayan ni Horst og Chianti red wine. Ang baso para sa tubig maoy gigamit ni Horst sa pag-inom sa Paul Masson brandy.
“Horst, first time in the Philippines?” Gibuak ni Lanie sa kahaw-ang sa kahilom. Wais gyod ning akong amiga, maoy didto sa hunahuna ni Sharon. Sayod si Lanie nga mao pa kadto makatunob sa Pilipinas ang bisitang German.
“Yes,” tubag ni Horst nga nagsigig tutok kang Sharon.
“How do you feel, Horst?” ni Sharon pa.
Hinayhinay nang mihugak ang dila ni Sharon. Epekto sa bino. Nanginit ug namula ang iyang hamisong nawong. Guwapa ug seksi si Sharon itandi sa kasagarang Pinay. Mao ba kini ang nagustohan ni Horst kaniya? Apan matod pas iya kanhing katsat nga Amerikano, dili man ang kaguwapa ang iyang giapas kay daghan man nas ilaha. Gusto daw niya ang Pinay kay exotic. Ambot lang, kay di man Amerikano si Horst.
“You like our city?” paapas ni Sharon.
“Nice place here. But I’m really excited to see you.”
“Me too, Horst,” pakonsuylo ni Sharon. Sa pagkatinuod, dili sayon ang iyang gibati. Kahadlok, kahigwaos ug uylap sa konsensiya.
May gikuha si Horst sa maleta. Sobre nga puno sa kuwarta. Iyang gihatag kang Sharon.
“My gift for you.”
“Thank you, Horst.”
“And for you, Lanie.”
Gitunol ni Horst ang tulo ka Hershey’s bar ngadto kang Lanie, dayong hatag kang Sharon sa paper bag nga gikuhaan sa tsokolate.
Giubanan ni Horst si Sharon ug Lanie sa pagkanaog sa hotel.
“See you tomorrow,” matod pa ni Horst.
Minghoy ang nawong ni Horst sa ilang pagbulag sa lobby.
“See you tomorrow.” Gisumay-sumay ni Lanie si Horst samtang nagpaabot silag taksi.
“Gusto ni Horst nga matulog kos hotel ugma.”
“Unya?”
“Ubani baya ko kay di ko gusto.”
“Sayon ra na, ingna lang nga gidugo ka. O may bird flu.”
“Hadlok kong kami rang duha. Kay basin mabuking ko ug masuko siya.”
“Mao gyod, Day. Gilatas ni Horst ang pito ka lawod aron lang makita ang iyang lab? Unya pusoy. Ha-ha-ha!”
“Basta ubani ko ugma.”
“Uy, Day, basig madebelop nas Horst nako. Wa ra ba koy bana.”
Tulo ka adlaw ang pagduong ni Horst sa Davao City. Uban si Lanie sa pagsuroy-suroy sa dakbayan sa ikaduhang adlaw. Nakita ni Sharon nga medyo nahulipan ang kalaay ug kahigawad. sa German sa ilang pagsuroy sa crocodile farm ug birds sanctuary.
Didto sa disco bar sa hotel sila nagpalabay sa kabatan-on sa kagabhion. Nag-inom silag serbesa samtang naminaw sa live band. Mao pa kadto ang unang higayon nga nakatilaw si Horst og San Miguel Beer. Sa hunahuna ni Sharon miangay sa lokal nga serbesa kay nakahurot mag unom ka botelya sa wala pa sila mobiya sa diskohan. Nalipay si Sharon kay nagduka na si Hordst sa pag-inom og serbesa.
“Maoy gipahimongtan ang beer,” hunghong ni Lanie ngadto kang Sharon.
Ilang gihatod si Horst sa iyang kuwarto.
Si Horst ang gihisgotan sa managhigala sulod sa taksi sa ilang pagpamauli.
“Buotan gyod diay si Horst,” ni Lanie pa. “Ug lupig tas Iningles.”
“Maluoy man ko ni Horst. Mihangyo tawon nga ubanan kos hotel ugma. Biyahe na man niya pauli sa Biyernes.”
“Wa ka maluoy, Day, nakonsensiya ka lang.”
“Bitaw uy, wa gyod ko magdahom nga moabot niining puntoha.”
Wala dayon makatulog si Sharon bisan halawon na ang kagabhion. Nag-alindasay siya. Mahiubos gyod sa Horst kon dili niya tumanan sa iyang gusto. Masuko ba hinuon ug mag-eskandalo. Dakong kalooy ug kahasol sa tanlag ang iyang gibati. Hangtod nga nakahukom siyang itugyan ang kaugalingon ngadto sa iyang katsat sa internet. Iyang bugtian ang kamanggihatagon ni Horst. Ugma di na niya ubanon sa Lanie. Sa maong desisyon nakab-ot ra gyod ni Sharon ang idlas nga katulogon.
ANDAM na si Sharon. Bag-ong ligo. Humot. Seksi sa iyang branded nga leggings ug blouse. Taas ang takon sa iyang Gibi shoes. Gitan-aw niya ang iyang Rudiger ladies’ watch: 10 s.b. Human sud-onga pag-usab ang iyang postura diha sa salamin nga gidikit sa aparador, migawas siya sa balay.
Didto siyas tugkaran dihang mikiring ang iyang selpon.
“Hello, Lang.” Gikan sa iyang bana.
“Unsa man?” tubag niya nga nakuratan.
“Sa pag-uli na nako unta isulti nimo. Apan di na ko kapugong.”
“Unsa man lagi?” ni Sharon pa nga gibatig kalagot. Talagsa ra motawag ang iyang bana. Ug karon pa hinuon.
“Magpahibalo lang ko nga ibalhin na kos Davao City. Sugod sunod semana.”
“Mao ba? Maayo. Salamat sa pagtawag, Lang. Salamat.”
Misaka si Sharon sa balay. Nanaog pagbalik ug mibaktas subay sa gamayng dalan paingon sa Magallanes St.
“Marco Polo Hotel,” mando ni Sharon sa taksi drayber. Diha sa iyang Gucci handbag ang sobre nga may sulod P50,000.
